Բոլորիս հիշողության մեջ թարմ է 2009-ի ապրիլի (13-ին եւ 14-ին) տեղացած ձյունը, երբ ջերմաստիճանն ջերմաստիճանն իջավ զրոյից ցածր: Դա չէր կարող ցրտահարությունների պատճառ չլինել: Եվ իրոք, բերքը սպասվածից պակաս դուրս եկավ, հիմնականում տուժեցին կորիզավոր պտուղների ծառերը (դեղձ, ծիրան, սալոր, կեռաս, բալ), իսկ Մեղրու տարածաշրջանում տուժել էին պտղատու ծառերը (արքայանարինջ, ծիրան, ընկույզ), խաղողի այգիները: 2009-ի դեկտեմբերին ու 2010-ի հունվարին եղանակն արտահայտվեց անձյուն ու տաք ձմեռով, այն աստիճան, որ որոշ ծառեր (հոնի, տխլենի, թզենի) սկսել էին բողբոջել:
– Այս ամենը չի՞ անդրադառնա 2010-ի բերքի վրա, – հարցն ուղղեցինք Մեղրիում ճանաչված գյուղատնտես Յուրի Առաքելյանին: Ըստ նրա` եթե հունվարի 26-ին եւ 27-ին տեղացած ձյունն ու եղանակի ցրտելը չլինեին, կսկսվեր ծառերի վեգետացիան, եւ դժվար էր պատկերացնել, թե հետո ինչ կկատարվեր ծաղկած ծառերի հետ: Եվ գյուղատնտեսը հիշեցրեց մի դեպք, թե Մեղրիում ինչպես կարողացան, հին ավտոդողեր վառելով, ծառերը փրկել ցրտահարությունից:
– Արդեն շուտով սկսվելու են գարնան գյուղատնտեսական աշխատանքները, ի՞նչ ընթացք ունի դրանց նախապատրաստությունը, – հարցին Յուրի Շամիրիչը հոռետեսությամբ պատասխանեց, քանի որ նրա կարծիքով պարարտանյութերը թանկ են, եւ բացի դրանից դրանք դժվարությամբ են հասնում հողագործին, դեղանյութերը եւս դժվար են հայթայթում, նախկինում հողի մշակը վարուցանքից առաջ ազոտական եւ նատրիումական պարարտանյութեր էր ստանում, ոռոգման ջրի խնդիրներ առանձնապես չկային:
Որպեսզի կարողանա կարգին բերք ստանալ, Յուրի Առաքելյանն ինքն է հոգում իր գլխի ճարը, բույսերի փտեցրած թափոններից բաղադրված պարարտանյութ (կոմպոստ) է պատրաստում` փորձելով այդպես լրացնել օրգանական պարարտանյութերի պակասը:
ՎԱՀՐԱՄ ՕՐԲԵԼՅԱՆ